Netanyahu Talebiyle Oslo Anlaşması'nın İptali İçin Kanun Teklifi Görüşülmesi Ertelendi

İsrail Oslo Anlaşması'nın İptali İçin Sunulan Kanun Teklifi Ertelendi

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu'nun talebi üzerine, Filistin yönetimiyle 1993 yılında imzalanan Oslo Anlaşması'nı iptal etmeye yönelik kanun teklifinin görüşülmesi geçici olarak ertelendi. Bu erteleme, İsrail Meclisi'ndeki yasama komitesinde yapılacak eleştirilerin öncesinde gerçekleştirilmiş oldu.

Koalisyon Ortaklarından ve Bakanlardan Destek

Kanun teklifini koalisyon ortağı aşırı sağcı Yahudi Gücü Partisi'nden kadın milletvekili Limor Son Har-Melech sunmuş, ancak İsrail Adalet Bakanı Yariv Levin, ertelemenin teklifin reddi anlamına gelmediğini vurgulamıştır. Levin, bu sürecin Başbakan Netanyahu'nun onayına kadar devam edeceğini belirtmiştir.

Diğer yandan, İsrail Hükümet Sekreteri Yossi Fuchs, teklifin ABD ile olan işbirliği ilişkilerine zarar verebileceği konusunda uyarılarda bulunmuştur. Buna karşın, Ulusal Güvenlik Bakanı Itamar Ben-Gvir, Oslo Anlaşması'nın sorunlu olduğunu savunarak, daha ileri değişikliklerin yapılması gerektiğini ifade etmiştir.

Kanun Teklifinin İçeriği ve Oslo Anlaşması'nın Önemi

Limor Son Har-Melech, sosyal medya platformu X'te yaptığı açıklamada, Filistin devletinin kurulmasının engellenmesi sözü verdiklerini belirterek, Oslo Anlaşmalarını iptal etmenin ve yerleşimi A ve B bölgelerinde teşvik etmenin vakti geldiğini söylemiştir. Önerilen yasal düzenlemeyi mevcut durumun düzeltilmesi için "ilk ve gerekli adım" olarak tanımlamıştır.

Oslo Anlaşması, 1993 yılında Norveç'in başkenti Oslo'da başlayan görüşmeler neticesinde İsrail Başbakanı İzak Rabin ile Filistin Kurtuluş Örgütü lideri Yaser Arafat arasında Washington'da imzalanmış ve taraflar arasında uzun süren çatışmaların sona erdirilmesi ve geçici Filistin Yönetimi'nin kurulması hedeflenmiştir. Daha sonra 1995'te imzalanan ikinci anlaşmayla Batı Şeria’daki A, B ve C bölgelerinin idari ve güvenlik dağılımı belirlenmiştir.

Oslo Anlaşması'nın Bölgesel Kapsamı

Birinci Oslo Anlaşması'nın ardından, ikinci Oslo Anlaşması Batı Şeria'yı üç bölgeye ayırmıştır: Yaklaşık yüzde 18’i yönetimi ve güvenliği Filistin’e bırakılan A bölgesi, yüzde 21’i idari olarak Filistin yönetimine, güvenliği ise İsrail’e bırakılan B bölgesi, ve yaklaşık yüzde 61’i idare ve güvenliği tamamen İsrail’de kalan C bölgesi. Bu bölgesel düzenleme, çatışmaların azaltılması ve uzun vadeli barışın sağlanması amaçları çerçevesinde tasarlanmıştı.