İsrail’in Lübnan’a Saldırıları ve Hizbullah’ın Kontrollü Stratejisi Bölgesel Krizi Derinleştiriyor

İsrail’in Lübnan’a Yönelik Operasyonlarının Bölgesel Etkileri

İran’a yönelik ABD ve İsrail saldırılarının ardından hızla bölgesel bir nitelik kazanan çatışma, özellikle Lübnan’da Hizbullah’ın izleyeceği stratejik rotayı kritik bir hale getirdi. Hizbullah Genel Sekreteri Naim Kasım’ın savaşın ilk saatlerindeki kontrollü ve sınırlı çatışma yaklaşımı, örgütün doğrudan İsrail ile kapsamlı bir savaşa girmekten kaçındığını ortaya koydu. Bu çerçevede, şubat ayındaki şiddetin büyümesinin önüne geçme amacıyla, Hizbullah uzun vadeli toparlanma ve siyasi baskılarla başa çıkma sürecini ön planda tutuyor.

Stratejik Sabır ve Kontrollü Angajmanın Önemi

Kasım 2024’te başlayan ateşkes döneminde İsrail tarafından gerçekleştirilen suikastlara rağmen Hizbullah, büyük oranda sabırlı bir pozisyon aldı. Ancak Şii lider Ali Hamaney’e yapılan saldırının ardından örgütün sembolik bir yanıt vererek, gerilimin tam anlamıyla bir savaşa dönüşmesini engelleme çabası dikkat çekti. Bu tutum, örgütün İran’a bağlılığını gösterirken Lübnan’daki siyasi ve askeri dengeleri koruma amacını da yansıtıyor. İsrail’in Lübnan’da bölgesel operasyonlarını artırması ve Beyrut’un Dahiye bölgesini yoğun bombalamaya başlaması, Hizbullah’ın kademeli şekilde gerilimi yükseltmesine neden oldu.

Hizbullah’ın Askeri ve Siyasi Hamleleri

İsrail’in karadan Lübnan’a sızmasının ardından Hizbullah, sınır noktalarından füzelerle karşılık verirken, bölgedeki askeri kontrolünü güçlendirmeye yöneldi. 11 Mart tarihine kadar İran ile ortak operasyonlara kadar süren bu süreçte, örgüt savunmayı tercih etti ancak İsrail’in sivil yerleşimlere yönelik saldırıları ve İran’ın agresifleşen savunma stratejisi, Hizbullah’ın taktiksel esnekliğini ön plana çıkardı. Bu durum, örgütün çatışmayı kontrol etme kapasitesinin güçlü olduğunu ortaya koyarken, sahadaki zafer anlatısını pekiştirmesine olanak sağladı.

Lübnan Hükümetinin Kırılgan Meşruiyeti ve Kriz Yönetimi

Şubat 2025’te kurulan hükümet, özellikle Hizbullah’ın silahsızlandırılması meselesinde sonuç elde edemediği gibi artan ABD-İsrail baskısına karşı zayıfladı. Cumhurbaşkanı Joseph Avn’in çatışmalardan bağımsız olacağına dair garantisi savaşın başlamasıyla geçerliliğini yitirdi ve hükümetin toplumsal meşruiyeti sarsıldı. Mayıs 2026’da yapılması planlanan seçimlerin ertelenmesi ise siyasi istikrarı daha da zayıflattı. Ayrıca, savaş sonrası yaşanan insani kriz ve toplumsal yardımlardaki başarısızlık, devlet kapasitesinin yetersizliğini açıkça göstermekte ve Hizbullah’ın bu boşluğu doldurarak etkinliğini artırmasına zemin hazırlamaktadır.

İsrail’in Lübnan Politikasının Uzun Vadeli Hedefleri

İsrail’in 2026’da yeniden uygulamaya koyduğu “Dahiye Doktrini” çerçevesinde bölgedeki askeri üstünlüğü pekiştirmeye yönelik politikaları, sadece güvenlik amaçlı değil demografik ve toplumsal yapıyı değiştirmeye dönük bir strateji olarak öne çıkıyor. İsrail’in Litani Nehri güneyinde yaşayan nüfusu bölgeden uzaklaştırma hedefi ve bu alanı insansız tampon bölge haline getirme planı, Lübnan’daki mezhepsel dengeleri bozmayı amaçlayan siyasi bir hamle olarak görülüyor. Bölgedeki iç çatışmaları provoke edebilecek bu yaklaşım, İsrail’in daha bölünmüş ve kontrolü daha kolay bir Lübnan oluşturma gayretinin kanıtı niteliğinde.

Sonuç: Lübnan Bölgesel Krizin Merkezi Haline Geliyor

Hizbullah’ın silahsızlandırılması konusundaki belirsizlik ve mevcut hükümetin zayıflığı, Lübnan’ı hem iç hem de dış müdahalelere açık hale getiriyor. İsrail’in bölgeyi yeniden dizayn etme stratejisi ve Hizbullah’ın kontrollü angajman yöntemi, ülkede gerilimi sürekli yüksek tutuyor. Bu durum, Lübnan’ın hem bölgesel krizlerin ana sahası haline gelmesine hem de kalıcı siyasi ve toplumsal istikrarsızlıkların derinleşmesine zemin hazırlamaktadır.